OpenAI'nin Computer History adlı özelliği, Mac'te yaptığınız tıklamaları, bastığınız tuşları ve uygulamalar arasındaki geçişleri kaydediyor. Bu kayıtlar ChatGPT ve Codex için aranabilir bir zaman çizelgesine dönüştürülüyor.

Ne işe yarıyor

Amaç, modele bağlam vermek. Bir asistanın "dün üzerinde çalıştığın o dosya" ya da "geçen hafta baktığın o hata" gibi bir referansı anlayabilmesi için, o anları bilmesi gerekiyor. Computer History bu boşluğu, kullanıcının bilgisayarda geçirdiği zamanın kaydını tutarak kapatıyor.

Pratikte bu, asistanla konuşurken geçmişi yeniden anlatma yükünü ortadan kaldırıyor. Model neyi ne zaman yaptığınızı zaten biliyor.

Verinin durduğu yer

Teknik ayrıntı önemli: veri cihazda, şifrelenmemiş Markdown dosyaları olarak saklanıyor.

Bunun iki yüzü var. Olumlu tarafı, kaydın sunucuya gitmemesi ve dosyaların okunabilir bir biçimde durması — ne kaydedildiğini görmek, silmek ya da dışa aktarmak için özel bir araca ihtiyaç yok.

Olumsuz tarafı da aynı yerden geliyor: şifrelenmemiş bir dosya, cihaza erişen herhangi bir yazılım tarafından okunabiliyor. Klavye kayıtları, ziyaret edilen uygulamalar ve çalışma düzeni, bir arada bakıldığında bir kullanıcının gününü ayrıntısıyla anlatan bir kayıt oluşturuyor.

Eğitim verisi meselesi

OpenAI bu verinin yapay zeka eğitiminde kullanılmadığını söylüyor. Ancak The Decoder'ın işaret ettiği bir ayrım var: sohbete giren bellekler yine de eğitim verisine dönüşebiliyor.

Yani zincir şöyle işliyor: kayıt cihazda kalıyor, ondan üretilen bir bellek parçası sohbete giriyor, sohbet ise eğitim için kullanılabilecek bir kanal. Kaydın kendisi gitmese de, ondan çıkarılan bilgi gidebiliyor.

Kullanıcı için ne anlama geliyor

Özelliğin değeri ile riski aynı şeyden geliyor: modelin sizin hakkınızda ne kadar çok şey bildiğinden. Faydalı bir asistan için bu gerekli; mahremiyet için ise tam tersi.

Değerlendirirken bakılacak üç şey var:

  • Kapsam — hangi uygulamaların kaydedildiği ve hangilerinin dışarıda bırakılabildiği.
  • Süre — kayıtların ne kadar tutulduğu ve otomatik silmenin olup olmadığı.
  • Çıkış — cihazdan sohbete hangi bilginin, hangi koşulda taşındığı.

Bu tür bir özellik sektörde ilk değil ve son da olmayacak; asistanların işe yaraması için bağlam gerekiyor. Asıl mesele, o bağlamın nereden geldiğinin kullanıcı tarafından görülebilmesi.

Kurumsal tarafta ayrı bir sorun

Özelliğin bir de iş bilgisayarlarında karşılığı var ve orada mesele kişisel tercihten çıkıyor. Bir çalışanın ekranında müşteri verisi, sözleşme metni ya da henüz açıklanmamış bir ürün planı bulunabiliyor; bunların hepsi aynı kayda giriyor.

Şifrelenmemiş yerel dosya bu bağlamda ek bir yük getiriyor: cihaz kaybolduğunda ya da bir kötü amaçlı yazılım bulaştığında, tek bir dizinde çalışanın haftalarca ne yaptığının okunabilir dökümü duruyor. Kurumların cihaz şifrelemesi bunu kısmen karşılıyor ama açık bir cihazda çalışan bir süreç için koruma sağlamıyor.

Karşılaştırma noktası

Benzer bir yaklaşımı Microsoft, Windows tarafında ekran görüntüsü alan bir özellikle denemiş ve yoğun eleştiri sonrası özelliği ertelemek zorunda kalmıştı. O tartışmadan çıkan ders, kaydın var olmasından çok varsayılan olarak açık gelmesiydi.

Computer History'nin nasıl karşılanacağını da büyük ölçüde bu belirleyecek: özelliğin kendisi değil, kullanıcının onu bilerek mi açtığı.